Vermommingen

Als je zakkenrollers of andere straatboeven wilt vangen dan is het prettig dat je niet opvalt als politieambtenaar. Je kunt je bijvoorbeeld zodanig gedragen dat je doorgaat als doorsnee publiek. 

Ook kun je zodanig overkomen dat niemand vermoedt dat je bij de politie werkt.

Zo heb ik wel als klusser, zwerver en hond-uit-later, mensen geobserveerd.

Begin jaren 1980 ondervond ik, dat als ik mij voortbewoog op rolschaatsen, dat ik dan een prima vermomming had als  politieman. Ik kon mij overal op straat vertonen zonder dat iemand maar het minste vermoeden had een politieagent te zien.  Dit was nog in een tijd dat in Amsterdam maar weinig volwassenen op rolschaatsen rondreden. Ik was dus een beetje een vreemd figuur. Ik vond dat het publiek dat vooral moest blijven denken, des te beter werkte deze vermomming als rolschaats sporter. Menig zakkenroller en andere crimineel heb ik op rolschaatsen aangehouden. Ik vond het al snel de normaalste zaak van de wereld om rolschaatsen te gebruiken. Ik kon daarmee goed boeven vangen. Menig collega spreekt mij nu nog aan op mijn rolschaats gebruik. Dat een burger dit deed is wel uitzonderlijk.

Zo sprak kort geleden, in mei 2008, een vrouw mij aan over mijn rolschaatsgebruik.

Ik was op bezoek bij mij schoonzus Heli die een winkeltje runt in een verzorgingstehuis. Een van haar klanten was Patricia . Zij was daar in het tehuis werkzaam. Zij keek mij aan en vroeg mij kort daarna of ik vroeger op rolschaatsen reed. Ik was toch wel verbaasd over deze vraag. Het was immers al zo’n 25 jaar geleden dat ik met rolschaatsen rond had gereden. Ik beantwoordde haar vraag met hoe zij dit wist. Zij vertelde mij dat zij 10 jaar in een kledingzaak op de Nieuwendijk te Amsterdam had gewerkt. Zij was er getuige van geweest dat ik in die zaak een zakkenroller had aangehouden terwijl ik op rolschaatsen reed. Zij vertelde dat zij plat achter de toonbank dook, omdat ze dacht dat er een vechtpartij aan de gang was. Ander personeel van die kledingzaak wist wel dat ik een politieman was en dat lieten ze Patricia ook snel weten. Patricia herkende mij nog, ze moet een zeer goed geheugen hebben. Ik herkende haar in ieder geval niet meer. Ik had gezien dat deze Noord Afrikaanse zakkenroller een portemonnee had gerold uit een tas. Menig zakkenroller leegt de portemonnee en stopt die met de voor hem waardeloze spullen in een zak van een jas of broek die te koop wordt aangeboden in de kledingzaak. Zo ook in bovengenoemde zaak denk ik dat dit het plan was van de zakkenroller.