Dat je bij het aanhouden van een verdachte moet blijven opletten heb ik verschillende malen mogen meemaken. Ook bij het aanhouden van een zakkenroller liep het haast eens behoorlijk uit de hand, zoals genoemd in de volgende anekdote.

Op een avond bevond ik mij in een speelhal aan de Reguliersbreestraat te Amsterdam. Ik kwam net van mijn werk en ik wilde nog even een computerspel spelen voordat ik de tram naar huis zou nemen. Nu moet u weten dat ik in mijn jaszak dikwijls een portemonnee met kleingeld had. Deze portemonnee had ik vervolgens met een kettinkje verbonden aan mijn jaszak, zodat verlies van mijn portemonnee tot een minimum beperkt werd. Bij een poging mij te rollen zou ik direct gewaarschuwd zijn.

Tijdens het spelen van een genoemd spel, voelde ik plotseling dat er iets aan mijn jaszak trok. Onmiddellijk draaide ik mij om en zag een zakkenroller met mijn portemonnee in zijn hand staan, terwijl het kettinkje daarvan nog verbonden was met mijn jaszak.

Ik trok de portemonnee uit zijn hand en hield hem aan. Ik greep hem vast maar de zakkenroller kon zich losrukken en rende weg naar de achterzijde van de zaak. De weg naar de uitgang was voor hem door mij belemmerd. Toen ik de zakkenroller vervolgens benaderde zag ik dat hij een mes te voorschijn haalde en deze dreigend in mijn richting  vasthield. Zonder twijfel trok ik vervolgens mijn dienstwapen en maakte de zakkenroller duidelijk dat dit geen grapje was. De zakkenroller koost eieren voor zijn geld en gooide het mes op de vloer van de speelhal.

Door gewaarschuwde collega’s werd de verdachte naar het bureau gebracht. Enkele dagen later moest ik de rechter commissaris nog wel even verklaren dat ik deze zakkenrollerij niet had uitgelokt. Ik verklaarde dat ik dikwijls een portemonnee met klein geld met een kettinkje had verbonden aan mijn jaszak en ik dat ik niet bezig was geweest om op deze manier een zakkenroller te betrappen. Het uitlokken van een misdrijf mag immers niet.