Op een koopavond reed ik samen met een collega op en neer met trams door het centrum van Amsterdam. Na enige tijd rondgekeken te hebben kregen wij een zakkenroller in de gaten. Mijn collega hield zich op in het midden van het de tram, terwijl ik op het achterbalkon stond. De naam stamt nog uit de tijd van de paardentram, waarbij het achterbalkon wel overdekt was maar niet voorzien was van ramen. Daar kon men de tram instappen.

Op het achterbalkon bevonden zich de zakkenroller en enkele passagiers, waaronder een vrouw van een jaar of 25. Zij was in gezelschap van een man die, naar later bleek, haar vriend was. Toen de vrouw bezig was met afstempelen van haar kaartje deed de zakkenroller een greep in haar tas, die zij over haar schouder droeg. Toen de dader zich van haar afkeerde, zag ik nog juist dat hij nu een blauwe portemonnee in zijn hand had en deze onder zijn jas bracht. Ik ging onmiddellijk tot aanhouding over en waarschuwde mijn collega.

Zoals gebruikelijk werd ruim baan gemaakt  door de passagiers. Over het algemeen schrikken passagiers nogal van de handelingen die een politieagent moet verrichten om én de verdachte in de boeien te slaan én om het gestolene in bezit te krijgen. Zakkenrollers doen vaak ontzettend veel moeite om de portemonnee te laten vallen of weg te gooien tijdens het aanhouden. Tijdens de worsteling met de zakkenroller zei ik tegen de vrouw dat haar portemonnee uit haar tas gerold was. Zij schudde hevig nee en riep dat ze niets kwijt was. Aan mijn verzoek haar tas te doorzoeken voldeed ze niet. Ze liep bij mij weg de tram verder in, maar werd daarbij tegengehouden door haar reisgezelschap, die haar tot rust kon manen. Ze was namelijk hevig geschrokken van een en ander en wilde nergens wat mee te maken hebben, totdat haar vriend haar rustig kon krijgen.

De verdachte stelde zich nogal agressief op, maar met behulp van mijn collega kon de zakkenroller geboeid worden en trof ik in zijn kleding de eerder genoemde blauwe portemonnee aan. Zelfs toen ik de portemonnee aan de vrouw toonde, kreeg zij het met moeite voor elkaar toe te geven dat het haar portemonnee was. Later aan het bureau erkende zij dat ze helemaal dicht sloeg en panisch was.