Het metrostation                                            

Op een middag reed ik samen met een collega met de metro vanaf het Centraal Station in de richting van het Amstelstation. We stapten uit op het station Waterlooplein en liepen over het perron in de richting van de uitgang. Toen wij met de roltrap omhoog gingen zagen we drie mannen achter elkaar lopend de trap af komen. Een van de drie mannen herkende ik als een Zuid-Amerikaanse zakkenroller. Ik wendde mijn gezicht van hen af om herkenning te voorkomen. Zonder om te kijken bracht ik mijn collega op de hoogte van mijn bevindingen.

Een van de drie mannen droeg een cameratas bij zich en ik had het vermoeden dat deze tas juist gestolen was. We overlegden met elkaar  wat te doen en besloten de confrontatie met de drie mannen aan te gaan. Bij het aflopen van de trap zag ik dat de door mij herkende zakkenroller mij ook kennelijk herkend had, gezien zijn schichtige manier van kijken in onze richting. De drie mannen stonden iets verspreid van elkaar, op een manier dat het leek alsof ze niet bij elkaar hoorden. Zoals afgesproken negeerden wij de man met de cameratas en spraken wij de twee andere mannen aan. We vroegen hen of  zij hun paspoort konden laten zien, nadat we voor alle duidelijkheid nog even hadden verteld dat we van de politie waren. Tijdens deze controle hielden wij met een schuin oog de man met de cameratas in de gaten. Deze zakkenroller kon de spanning kennelijk niet langer verdragen. Hij zette namelijk de tas op de vloer en liep erbij vandaan in de richting van de uitgang.

Op dat moment gingen wij over tot aanhouding van de drie zakkenrollers. Een van hen zette het nog op een lopen maar kon worden tegengehouden door controleurs van het Gemeente Vervoerbedrijf. De cameratas bleek even daarvoor gestolen te zijn uit een restaurant aan de Doelenstraat. De eigenaar bleek rechter te zijn in Londen. Later heeft hij ons via de Hoofdcommissaris een bedankbrief gezonden.

Nu kan ik mij voorstellen dat u zich afvraagt hoe iemand nu in hemelsnaam, zoals in bovengenoemde anekdote, op afstand kan  “zien” of  een persoon een zakkenroller is en dan ook nog een “buit” met zich meedraagt. Wel ik geef toe, het lijkt vrij onwaarschijnlijk, maar als je jarenlang intensief  bezig bent geweest met het bestrijden van zakkenrollerij dan komt er een moment dat je aanvoelt met een zakkenroller te maken te hebben.