Een keer had ik veel plezier in het rond maken van een zakkenrollerij. Dit ging als volgt. Op een avond had ik mij opgesteld in het restaurant van het hotel de Roode Leeuw aan het Damrak te Amsterdam. Ik zat daar vaker op te letten onder een kop koffie die ik van het personeel kreeg aangeboden. Menig maal had ik met behulp van de aldaar werkzame obers een zakkenroller aangehouden.

In het restaurant zaten  behoorlijk wat personen. Onder hen zat een man en een vrouw, waarvan de man zijn jas over de rugleuning van zijn stoel had gehangen. Ik hield de boel een beetje in de gaten, wetende dat elk restaurant in het centrum van Amsterdam wel eens bezocht wordt door zakkenrollers.

Zo ook nu. Onopvallend voor leken, zag ik twee zakkenrollers het restaurant binnen gaan. Ik zag dat ze plaats namen naast de eerder genoemde man en vrouw. Na enige minuten zag ik dat een van de zakkenrollers bezig was de jas op de rugleuning te betasten. Ik kon echter niet zien of hij  iets uit de jas wegnam. Wel zag ik dat de twee zakkenrollers kort daarna opstonden en het restaurant verlieten. Omdat ik geen diefstal gezien had maar ik wel het vermoeden had dat ze iets gestolen hadden uit de jas, volgde ik hen. Al direct in de Damraksteeg, vlak naast het hotel, zag ik dat een van de zakkenrollers een portemonnee begon te doorzoeken.

Ik hield deze zakkenroller aan, terwijl de ander het op een lopen zette. Deze wegloper had ik geen strafbare feiten zien uitvoeren betreffende de genoemde diefstal. Daarom vond ik het wel goed zo. De verdachte werd door gewaarschuwde collega’s overgebracht naar het politiebureau Warmoesstraat.

Het leuke van dit voorval was, dat de aangever de schoonvader was van een collega. Met een pilsje werd het voorval nog eens besproken.