In de zomer in 1987, hield ik mij op in de omgeving van het Centraal Station, aan het Stationsplein te Amsterdam. Mijn bijzondere aandacht ging altijd uit naar het monumentale pand: het Zuid Hollands Koffiehuis. Buiten een restaurant was hier ook een VVV kantoor gevestigd, waar toeristen die nog niets geregeld hadden een hotelkamer konden boeken of inlichtingen konden krijgen.

Toentertijd was de accommodatie er niet op berekend om een grote toestroom van toeristen te verwerken. Er konden hooguit 50 personen in de hal staan voor de vijf balies. Men stond daar vaak als haringen in een ton, hetgeen tot gevolg had dat een persoon van een gezelschap of van een paar in de rij ging staan, terwijl de anderen achterbleven in de toegangshal of buiten op straat, omgeven door bagage.  Een koud kunstje voor een stel doortrapte zakkenrollers om een Koreaanse vrouw van een tas af te helpen, door haar met een reisgids af te leiden. In het metrostation aan het Stationsplein kon ik beide mannen aanhouden met behulp van personeel van het Gemeente Vervoerbedrijf.

In afwachting van collega’s bleven de geboeide mannen achter bij genoemd personeel. Daarna liep ik terug, sprak de Koreaanse aan en liet haar tas zien. Dit had ik dus niet moeten doen. Pure paniek maakte zich meester van de vrouw en tot mijn grote pech kwam haar vriend of man ook nog ter plekke, mij ziende met hun tas in mijn handen.

Wel of geen legitimatiebewijs, wel of geen portofoon, ik kreeg het niet voor elkaar om hen uit te leggen dat ik een politieambtenaar was. Nu heb ik het voordeel niet klein van stuk te zijn, welk voordeel zij niet hadden. Ik kon door de tas hoog te houden voorkomen dat het ruk- en trekwerk zou worden. Over het algemeen kan ik mij in het Engels wel verstaanbaar maken bij buitenlanders. Maar ik kreeg al snel door dat deze twee alles begrepen behalve een taal die ik machtig was.

Gelukkig kreeg ik snel assistentie van collega’s in uniform. Toen die Koreanen zagen dat ik niet gearresteerd werd drong het kennelijk pas tot hen door dat ik niet de dief van hun tas was. Zij begrepen toen snel dat zij aangifte moesten doen voor deze diefstal.

Dit was weer zo’n ervaring die je in je oren knoopt. Over het algemeen had ik weinig moeite aangevers duidelijk te maken wat er aan de hand was en wat ik graag wilde dat er nog moest gebeuren. Zo had ik wel de wens dat er aangifte gedaan werd door het slachtoffer. Nu is het niet per absoluut noodzakelijk dat er aangifte gedaan wordt door iemand die gerold is, of waarbij een poging gedaan is om te rollen, maar het maakt de “zaak” gewoon wat eenvoudiger, zowel voor de politie als justitie. Het hoogste rechtscollege van ons land, de Hoge Raad, heeft eens uitgesproken dat een aangifte van zakkenrollerij niet noodzakelijk is als de aanhoudende politieambtenaren getuige waren van de rollerij. Eigenlijk dwong ik de aangevers om aangifte te doen. Als ik een zakkenroller had aangehouden en bij hem de portemonnee in beslag had genomen, toonde ik die aan het slachtoffer om hem daarna direct bij mij te steken. Veelal riep ik dan: ”Mevrouw u krijgt uw portemonnee terug op het politiebureau, nadat we uw aangifte hebben opgenomen.” Nooit gaf ik de portemonnee af aan het slachtoffer. Op z’n hoogst konden ze even zien of alles nog in de portemonnee aanwezig was, maar dat was het dan ook wel.

Menig collega heeft na aanhouding van een zakkenroller achter de aangeefster aan kunnen hobbelen, nadat hij de gestolen portemonnee al dan niet voor controle had afgegeven aan het slachtoffer. Meerdere malen heb ik probleempjes gehad met aangeefster.