Op een zaterdagmiddag pikte ik drie zakkenrollers op in de Kalverstraat te Amsterdam, twee mannen en een vrouw. Zoals gebruikelijk legden zij verschillende bezoekjes af aan kleding- en schoenenzaken, waarbij zij voor mij duidelijk meer belangstelling toonden voor tassen van het winkelend publiek dan voor de waren die in die winkels verkocht werden. Ik merkte op een gegeven moment op dat een echtpaar door het drietal werd gevolgd.

Het echtpaar had een buggy bij zich waarin een kind van een jaar of drie zat. Ik zag dat de vrouw van het echtpaar een paar schoenen afrekende. Een van de zakkenrollers stond vlak naast haar met een paar veters die hij zogenaamd wilde afrekenen. Hij had er geen moeite mee om het afrekenen van de vrouw gade te slaan. Nadat laatstgenoemde had betaald, deed zij  haar portemonnee in haar tas, die zij vervolgens op het bagagerekje van de kinderwagen zette. Het echtpaar verliet de schoenenzaak. Als een stel aasgieren liepen mijn zakkenrollers achter hen aan. Na een vijftal minuten bleef het echtpaar staan voor een etalage. Ik ging er ondertussen al vanuit dat de drie zakkenrollers een poging zouden doen om de tas in het bagagerekje te bemachtigen.

Tijdens het bekijken van de etalage hield de vrouw de kinderwagen echter zodanig vast dat het eigenlijk niet mogelijk was de tas ongemerkt te stelen. Tot mijn verbazing zag ik vervolgens dat de een van de mannelijke zakkenrollers naar de kinderwagen toeliep en het kind uit de wagen optilde en boven zijn hoofd hield.

Zachtjes schudde hij het kind boven zijn hoofd heen en weer, de indruk wekkende: Tjonge jonge jonge, wat ben ik toch ik grote kindervriend. De moeder keek lachend omhoog in de richting van het kind. Tegelijkertijd kletste de vrouwelijke zakkenroller –vermoedelijk wat onverstaanbare zinnen- tegen de vrouw. Ook de man van het echtpaar keek omhoog in de richting van zijn kind. Daarna bukte de derde zakkenroller zich achter zijn vrouwelijke collega, greep de tas van de kinderwagen en maakte zich uit de voeten.

Zonder al te veel problemen kon ik de zakkenroller met de tas even verderop aanhouden. Geboeid liet ik deze zakkenroller achter bij een mij bekende beveiligingsbeambte. Per portofoon verzocht ik collega’s om assistentie Met de tas ging ik op zoek naar het echtpaar. Het kind was al weer terug in de kinderwagen en de mensen hadden kennelijk nog niet bemerkt dat hun tas verdwenen was.

Ik ging voor hen staan met de tas in de ene en mijn politie legitimatiebewijs in de andere hand. Ik liet ze opzettelijk even nadenken. Je zag ze redeneren - totdat de vrouw in de richting van het bagagerekje keek, waarna ze zich dus realiseerde dat haar tas door mij werd vastgehouden. Na een en ander te hebben uitgelegd deden ze later aan het bureau aangifte ter zake diefstal van hun tas, waarna ze die retour kregen. De twee andere zakkenrollers hadden het hazenpad gekozen. Nu had ik bij het volgen reeds snel door dat het een Hollands echtpaar betrof. Ik was nu dus eenvoudig in staat om een en ander te verklaren omtrent de diefstal. Anders had ik niet met de tas naar hen toegegaan voordat er een in uniform geklede collega aanwezig was.