Geduld is een...                                                           

Aangekomen bij de Prins Hendrikkade moesten wij wachten voor het rode licht van de oversteekplaats. Aan de overzijde zag ik een man staan met de kenmerken van een Zuid-Amerikaan. Ik zag dat deze man een attachékoffer in zijn hand hield en dat hij enkele keren achterom keek. Ik kreeg het gevoel dat het niet goed zat. Ik bracht mijn collega op de hoogte van mijn bevindingen. We staken de rijbaan van de PH kade over, maar kort nadat de Zuid-Amerikaan ons was gepasseerd, keerden wij ons om en begonnen hem te volgen.

Het probleem voor ons was, dat als wij de man zouden aanhouden en de koffer niet zijn eigendom bleek te zijn, hij eenvoudig zou kunnen zeggen dat hij de koffer gevonden had en dat hij juist op zoek was naar een politieagent om de koffer af  te geven. Je kon er dan met goed fatsoen helemaal niets mee.

Ook nu was het weer een zaak van volgen en observeren totdat de Zuid- Amerikaan  verdachte was door feiten of omstandigheden. Na de man korte tijd te hebben achtervolgd en geobserveerd, zagen wij dat hij een hal inliep van een hotel. De man opende de koffer en doorzocht deze. Hij haalde er enkele voorwerpen uit en stak deze bij zich. Vervolgens sloot hij de koffer en schoof hem naast de bank waarop hij zat, uit het zicht van de receptiemedewerkers. Kort daarop stond hij op en verliet het hotel zonder koffer.

Nu waren er genoeg verdenkingen tegen hem om hem met succes te kunnen aanhouden voor diefstal van een koffer, cq verduistering ervan. De koffer bleek gestolen te zijn uit een toiletruimte in het Centraal Station en bleek eigendom te zijn van een sieradenverkoper. Bij het handenwassen had de man de koffer naast zich op de vloer gezet, waarna hij werd gestolen.